Een zomer is nog nooit zo snel voorbij gevlogen. Van de zon moet geprofiteerd worden in mijn wereld. Ik kan niet gaan slapen wijl het nog licht is, ik kan niet binnen zitten als het buiten 25° is. Elke zonnestraal moet gepakt worden, zij het op een terras, in den hof, op de Blaarmeersen of gewoon op de velo. Dat kost weliswaar wat energie, maar het is een manier om de winter te overleven. Ik heb nog nooit uitgekeken naar 1 september.
Een zomer is nog nooit zo boeiend geweest. Ik ben een kleine twee maand toerist geweest in eigen stad. Tegenwoordig word ik betaald om Gent horizontaal, verticaal en diagonaal te doorkruisen, op zoek naar interessantiteiten en interessantigaards die in een film over Gent kunnen komen. Er zijn er veel en ze blijven me - zeer aangenaam- verrassen. Hou het in de gaten, Gentenaar of niet: het STAM wordt tof. Want Gent is tof. Of had ik dat al eens eerder gezegd?
En om nog eens over iets compleet anders te beginnen: de kans is behoorlijk groot dat ik eindelijk ook hier vanaf ben én dat ik daar een diploma aan over houd.
Ik heb hier zelfs niet vermeld dat ik weeral toneel speel. Enfin, speelde. 9 voorstellingen, en ze zitten erop. Wederom een gapend zwart gat dat gevuld moet worden. Op dinsdag- en donderdagavonden zal ik mijn ziek hoofd weer als vanouds tegen de muur moeten ketsen, in plaats van tegen de lijven van mijn lotgenoten. Op vrijdag- en zaterdagavonden zal ik spontaan beginnen zweten als een paard in wintervacht dat onder spots staat te galopperen. Omdat dat is wat we deden, minder lang dan het lijkt maar des te intenser.
Het was leuk en ik heb bijgeleerd: theater maken is dé ideale bezigheidstherapie. Mijn hart is nog wat vuriger geworden, mijn darmen wat meer immodium-immuun. Ik slaap de laatste tijd weer net als vroeger zo diep en rustig als een comateuze baby. En ik weet dat ik altijd werk zal vinden als substituut-graafmachine. ALS ik mijn huidige job niet kan vasthouden, that is. Maar daarover later meer.
Ik denk dat ik terug ben, maar ik beloof nog niks.
Drie maand niet geblogd. Een heel seizoen, maar die bestaan niet meer. Is het niet zo, meneer, mevrouw? Het zal wel zijn. De druk is ondraaglijk, dus eerst maar een compleet overbodige post om het ijs te breken.
Ik heb geen beugel meer, en nu kan iedereen zien wat voor mooie, grote, witte tanden ik wel heb. Mijn leerlingen waren onder de indruk, in ieder geval. En jaloers, want zij zijn die van hen nog lang niet kwijt natuurlijk. Intussen heb ik ook even geen leerlingen meer. Soit, toch geen 'eigen' leerlingen. Wel weer experimenteer-leerlingen, want ik ben bezig met mijn laatste stage. Afwerken waar ik vorig jaar aan begonnen ben, weetwel.
Nog overbodig nieuws? Sure. Ik vind de laatste cd van Lily Allen leuk. Ik vind (mensen die) op straat spuwen echt degoutant en mijn studiogenoot vindt amaryllisen erotische bloemen. En dit jaar verzacht ik de pijn van het verjaren met een lang weekend in Cambrils. Dat ligt naast Salou. Inderdaad.
Het is mij nog maar pas ingevallen dat iedereen waarschijnlijk denkt dat ik 27 ben. Dat was even schrikken, want dat ben ik natuurlijk niet. Ik ben dan wel in 1981 geboren, maar ik ben eigenlijk nog maar 22. Allez, 22, het is rekbaar: ergens tussen de 20 en de 23. Het is maar dat jullie het weten, anders moet ik me straks ook nog gaan gedragen als iemand van 27.
De volgende confrontatie kwam vanmorgen. Op excursie in het MSK in Gent met de zesdes. Halte aan de Kruisdraging van Jeroen Bosch. In een poging om wat extra interesse op te wekken, vraag ik of ze die mannekes niet herkennen van op TV. Huh? Peulengaleis? Watte? De vetzakken? Nooit van gehoord.
Zot, zeg ik u, hoe snel Ze vliedt. In mijn ogen is dit van vorig jaar ofzo.
En stop met van elke stad, regio en boeregat een 'sterk merk' te maken.
6 reacties Gepost door Xaro op 18:00
Wo-how. Ik ben hier blijkbaar al zo lang niet geweest dat mijn eigen blog me niet meer wil kennen, het rotzakske. Het was hier nogal stillekes he? Dat was niet omdat het hier te persoonlijk wordt en iedereen mij nu kent en weet dat ik een blog heb en me nawijst op straat en roept: 'Kijk, dat is die met haar geniale blog! En ik weet alles over haar!'. Nieje. Maar het is een fucking rollercoaster geweest de laatste maanden. Soit, we zijn een paniekaanval, een paar zeer onrustige nachten en een gezonde portie zelfmedelijden verder en ik kan weer ademen. Maar absurd doen, daar begin ik niet meer aan, dus stop met zagen. Vanaf nu kanker ik alleen nog maar over de teloorgang van de Vlaamse jeugd: dt? het meisje die - de kast dat! Waarom mag ik niet naar mijn mp3 luisteren in de klas? Oh, maar staat dat op punten? Lijfstraffen, nondedju!
Thank God for the Holidays! Ter compensatie van al dat lijden ga ik nu een marathon-Martha-Stewart-kijken houden om de feestdagen zo gehandwerkt, lekker en gezellig mogelijk door te komen. Hier, Rudolf!
Het mag belachelijk of dramatisch klinken, maar ik ben best een beetje emo. Zo blij ben ik dat Amerika bewezen heeft dat het volwassen aan het worden is. Het is eigenlijk de eerste keer dat ik de grote woorden die zij vaak zo gemakkelijk in de mond nemen en die zo uit een speech zouden kunnen komen, ook echt geloof. Dat ik de betekenis ervan inzie. Als mensen zeggen dat ze eindelijk het gevoel hebben dat ze meetellen in hun eigen maatschappij, dan kan ik daar voor 1 keer inkomen. Als er gezegd wordt dat de Amerikaanse bevolking een boodschap uitstuurt, dat ze duidelijk maakt dat ze het anders wil, dan geloof ik dat. Want ik zie het ook zo. Ik kan alleen maar hopen dat dat terecht is.
Naast dramatisch ben ik misschien ook wel wat naïef om te geloven dat er ook echt verandering zal komen. Supermachten zijn log en de weerstand tegen Obama is hoedanook niet klein. Maar ik heb vandaag een man ontmoet die 46 jaar in Amerika heeft gewoond: een rasechte New Yorker, homo, gepassioneerd leraar, belezen en geboeid door de wereld rondom zich. Hij was het tegenovergestelde van wat ik me voorstel(de) bij de gemiddelde Amerikaan. En hij gelooft er ook in, dat er iets aan het veranderen is en dat de macht in Amerika aan een nieuwe generatie is: jong en geëngageerd. Dus als ik naïef ben, is hij dat ook.
Wow, ik passeer al ongeveer tien dagen langs een stuk marspepein. En dat stuk is nog altijd niet op, weg, verschwunden. Dat is een klein mirakel, als je bedenkt dat ik ooit stiekem de hele sinterklaasmarsepeinvoorraad in mijn strot heb gestoken voordat iemand anders de kans had gehad om er nog maar naar te kijken.
Zelfbeheersing, I has it. Tegenwoordig toch.
Mijn spiegelbeeld keek vandaag naar mij met de blik van een leerkracht. Streng, moe en gedecideerd. Het leek op het spiegelbeeld dat ik normaal zie in het raam van een voorbijrijdende trein, waarin elke mottige trek wordt uitvergroot: elke lijn in je gezicht, elke zwelling boven en onder het ooglid wordt uitvergroot en het lijkt alsof je grijs bent. Maar de laatste dagen zie ik er ook in de spiegel uit zoals mijn lelijke treinraamspiegelbeeld: gezwollen ogen, strenge rimpel in voorhoofd en een trek rond mijn mond die op uiterste alertheid duidt.
Ze zeggen dat als je je gezichtsspieren in een lach dwingt, je dan vanzelf vrolijk wordt. Het omgekeerde is dus ook waar. Als je er streng en rechtdoorzee uitziet, dan word je dat ook. Het heeft zijn voordelen, uiteraard, maar dat is toch niet helemaal de leerkracht die ik wil worden. Nog niet. Tijd voor congé dus, dat mijn gezichtsspieren kunnen ontspannen.
Wie veroorzaakt kanker maar maakt mij gelukkig? Wie doet het poolijs smelten en mijn schouders ontspannen? Wie werd aanbeden door Maya's en Egyptenaren en scheef bekeken door mensen met huidtype 1? Wie geeft u het gevoel dat God u een dikke knuffel geeft?
That's right, de zon. I luuuurrve de zon. Did y'all know that?
Na een zielig telefoontje zondagmiddag over dat ik nog zò veel moest werken en ook nooit eens van het goede weer kan profiteren en toch pas weer buiten ging komen als het beste van de dag al gepasseerd was, hebben mijn ouders mij uitgelaten in Drongen. Ja, in Drongen. Ik heb langs de Leie gewandeld. En mensen, wat was dat zalig! Na een paar uur zon op mijn muil en groen om naar te kijken was ik een ander mens. En na het nuttigen van nog twee glazen wijn en een bord vurrukkeluk versche vruchten uit de zee, wist ik niet meer waar ik me in godsnaam zo druk over had gemaakt. Helemaal niks, zo is gebleken.
Vantijds eens foert zeggen: het verlengt uw leven met minstens een jaar. Darn right, it does!
Het land stuikt in mekaar en dit blog precies ook. Oh, wat een vergezochte vergelijking. Die zag u zeker niet aankomen?
Feit is dat ik me voorgenomen had om niet over mijn werk te bloggen. Ik wilde blijven bloggen over kleine onnozeliteiten die je alleen maar bedenkt als je tijd hebt om een uur wezenloos voor je uit te staren. Dat doe ik nu nooit meer. Maar ik mis mijn blog. Dus de regels zijn veranderd: ik schrijf over mijn werk.
Beginnende leerkracht zijn is zwaar. Het fijne is dat je veel collega's hebt die je allemaal begrijpen. Die weten hoe het voelt om je 20 uren per week bloot te stellen aan potentieel meedogenloze kritiek en hoe het voelt om in een dip te zitten en zeker te weten dat de pubers voor je dat aanvoelen zoals een kat aanvoelt dat er net niet meer genoeg leven in een muisje zit om er nog fijn mee te spelen. Die net zoals jij uitkijken naar de vakantie en je erop wijzen dat de langste periode zonder vakantie dan al overbrugd is. En dat die daar net zo opgelucht over zijn als jij, groentje dat denkt dat de anderen alles al voor mekaar hebben.
En ik leer bij. Blijkbaar ben ik een freak geweest, mijn hele schoolperiode lang. Er was vrij veel dat mij kon boeien, ook al kon ik er niks van. Ik deed mijn best, ook al wist ik op voorhand dat er toch een buis zou volgen. Ik had nog niet het gevoel dat ik al wat ik wil weten ook wel zelf kon vinden en opzoeken. Ik was waarschijnlijk ook gewoon niet kritisch genoeg. In 10 jaar tijd is er veel veranderd en ik pas me aan. Maar als het mij soms al moeite kost om hen te kunnen volgen, wat moet dat dan niet zijn als je 50 bent? Dat is misschien de enige voorsprong die een bleuke kan hebben op veteranen. Voor de rest is het dit jaar niet meer dan het hoofd boven water houden.
Als uw gat er zo uit ziet, is dat heel erg. Dan ga je naar de apotheek en spendeer je een half maandloon aan lotions tegen cellulitis. Want sinaasappelhuid, daar moet je je voor schamen. Al die oneffenheden, daar kan toch niemand mee leven? Het kan nooit smooth genoeg zijn.
En wat is dit, mensen? Een versteende pad? Mais non! Sierfruit. Pompoenen. Dat is mooi, decoratief en helemaal niet creepy. Mensen kweken dit en vragen daar geld voor, zodat andere mensen dat aan hun voordeur kunnen leggen in oktober.
De Blonde Carré vertelde mij gisteren dat ze 's nachts was wakker geworden met het gevoel alsof ze helemaal verlamd was. En ik vond dat geweldig, want ik kom dat ook af en toe eens tegen. En als ik dat aan anderen vertel, zitten die mij meestal heel vreemd te bekijken.
De allereerste keer zat ik al op kot. Ik werd wakker en had het gevoel dat ik boven mijn bed zweefde, maar tegelijkertijd dacht ik ook dat ik IN mijn bed lag en dat ik ook nog eens van op mijn bureau naar mezelf zat te kijken. En ik kon niet bewegen, geen geluid uitbrengen, niks. Met alle wilskracht die ik in mijn lijf had. En een mens die half slaapt is niet in staat om dingen te plaatsen, laat staan te relativeren. Daar zijn maar twee lettergrepen voor: sca-ry.
Sindsdien heb ik dat nog wel een paar keer gehad. Het blijft eng. Elke keer denk ik dat ik versteend ben en dat iedereen zal denken dat ik dood ben. Maar ik ben geen freak. Het bestaat, want er is een wikipedia-pagina over. Het zou met XTC te maken hebben: ik heb zelfs nog nooit XTC van dichtbij gezien. En er zijn blijkbaar ook mensen die denken dat ze door aliens ontvoerd zijn. Ik sluit niet uit dat onze Blonde Carré de interesse van aliens gewekt zou hebben, maar ik had de link nog niet gelegd. En dat van die op seks beluste demon zegt mij ook niks. Maar verder: herkenbaar! Angst: check. Vreemde aanwezigheid in kamer: jup, al kan dat dus ook die van mezelf zijn. Druk op borstkas: alsof er een vliegtuig op me ligt. En vooral: het gevoel volledig verlamd te zijn. Nog geen wimper kunt ge bewegen, dan.
Freaky stuff, dat ik het u zeg.
Freaky stuff, dat ik het u zeg.
The mind works in mysterious ways.
Na een jaar van leeghangerij en geprofiteer van de staat, sta ik tegenwoordig weer elke ochtend ten laatste om half acht op en moet ik me nu meerdere uren na elkaar kunnen concentreren. En pedagogisch verantwoord zijn en al. Dat is moeilijk voor mij. Ik kan nu even alleen maar dat. En nog een paar andere dingen maar die gaan jullie voorlopig geen reet aan. Ik heb niet genoeg hersencellen over om ook nog te bloggen.
Maar vandaag dus, vandaag zag ik iets wat me aan iets anders deed denken. Iets wat me nog altijd doet lachen. Iets van lang, lang geleden toen ik nog 14 was en het reuzespannend vond om op café te gaan. Toen ik zielige oude venten (27-jarigen waren toen bejaarden) die jonge meisjes probeerden binnen te doen nog grappig vond. Of op zijn minst aandoenlijk. Een conversatie tussen een garçon die al te veel aan zijn eigen drank had gezeten en een vriendin van mij. Ze ging als volgt:
Hij: Gij, meiske, gij wordt het... echt waar. Gij wordt het.Zij: Wat? Wat word ik?
Hij: ...
Hij: ...
Hij: ...
Hij: Hmm. 15. (knipoogt)
Wat wil dat nu allemaal zeggen? Dat bloggers allemaal leeghangers zijn met veel te veel tijd? Ook, ja. Maar ook nog: mannen, in godsnaam, maakt uw eigen zo belachelijk niet!
1 september. Officieel is dit mijn eerste werkdag. Ik werk, maar vandaag nog thuis.
Blijkbaar ben ik niet de enige die nog in schooljaren denkt. Heel Gent lijkt uit zijn zomerslaap ontwaakt te zijn. In de badkamer kon ik meeluisteren naar de mededelingen die over de speelplaats van het Sint-Pietersinstituut galmden. Er lijken tien keer meer auto's op de baan, en ze moeten allemaal heel dringend ergens zijn. Vrolijke slenteraars en lome fietsers zijn vervangen door gejaagde mensen met een doel: al GSM'end in stevige tred naar kantoor, auto, winkel, crèche, huis.
De wereld is terug in gang geschoten. Of denk ik dat alleen maar, omdat ik zelf terug in gang geschoten ben?Wat is het leuk om goede voornemens ook eens echt te realiseren: op 1 september begin ik te werken. Ad interim, weliswaar, maar ik zal dus een poosje eerlijk zweet kunnen ruilen voor brood.
Dank u.
Wie denkt dat werkzoekenden niks anders te doen hebben dan een beetje bloggen, zit er volledig naast. Mijn deadline om werk gevonden te hebben ligt nog altijd op 1 september, en dat gedaan krijgen vraagt tijd. En me zoveel mogelijk amuseren vòòr die datum vraagt ook al tijd. Maar dat lukt aardig. Af en toe moogt ge jaloers zijn op een werkzoekende.
Pukkelpop dus. Ik ben natuurlijk al een week terug: het stof is van me afgespoeld, mijn stem is al min of meer terug, mijn valling is over zijn hoogtepunt heen en al mijn kleren zijn gewassen. Is het nog de moeite om er een post aan te wijden? Ja natuurlijk!
Over de muziek heb ik weinig te vertellen dat nog niet in de gazet gestaan heeft, behalve dat Arsenal overdag programmeren een geniale zet was. Ge moogt er allemaal mee lachen, maar ik had kiekenvel bij 30°C. En ik was niet de enige. Wat niet in de gazet stond: dat een trekrugzak echt wel handig is op festivals. In ieder geval handiger dan een valies op wieltjes. Tien liter drank voorttrekken over een wei: niet praktisch. En ook dat hoogtepunten niet alleen van de muziek afhangen. Mijn vriendjes hebben mij weer zo trots gemaakt. Iemand die 6 keer in 1 zin 'fuck' kan zeggen, die moet je toch gewoon graag zien? En met iemand die zich perfect kan inleven in iemand die 5 dagen geconstipeerd is geweest, komt iedereen toch graag buiten? En dan was er nog Ons Groot Wetenschapswonder die haar Golden Shower - wodka steevast vergeleek met 'pis van een diabeticus'. Mijn vriendjes veroordelen mij niet als ik de slappe lach krijg bij het zien van een colonne rolstoelen die over een festivalweide hobbelt. Zij weten dat ik het gevoel voor humor van een 3-jarige heb en dat ik dat niet slecht bedoel. En dat het een mirakel was dat het drie dagen droog gebleven is, dat stond ook niet in de gazet. Terwijl dat toch net de magic of it all was. Back to basics is plezant. Principes zijn overbodig. Buiten dansen is veel leuker dan binnen dansen. Ik ben 20. Junk food is niet mijn ding.
Enfin, Pukkelpop was een hoogtepunt van drie dagen. En het was volle maan. Zalige zomer.
Op 11 juli hebben we de TV naar de onderwereldse duisternis van de StudioKelder verhuisd, voor een feestje. Twee weken later besefte ik dat hij daar nog altijd stond, en dat hij daar eigenlijk wel goed staat. We zijn een maand verder en hij staat er nog. Onze living is groter, er komt meer licht binnen en ik heb hem nog geen seconde gemist. Vreemd? Neen.
Maar nu mis ik hem wel. Het is zondagavond en het is hier stil want ik ben alleen in De Studio en ik heb hier nog ergens een DVD van Arrested Development (seizoen 2) liggen die ik wou uitkijken maar nu vind ik die niet en het internet ben ik nu even helemaal beu. Drama? Drama.
Of het nu een hij, zij of het is: Grace Jones is materiegeworden awesomeness. Ik ken niemand anders die op haar zestigste nog mensen doet juichen als ze met haar blote kont richting publiek schudt. Gisteren op de Lokerse Feesten dacht ze dat ze in 'fucking France' zat, vond ze de helft van de tijd haar 'fucking accessories' niet en moest de 'fucking rookmachine' uit. Eén welgemikte 'Fuck You, I'm deaf!' van Grace had meer invloed op het volume van het publiek dan al het 'Where are all the sexy people?'-gezaag van Macy Gray de act ervoor. La Grace heeft twee uur het beste van zichzelf gegeven en ze was super. Ze was zelfs fucking funny.
Ze heeft zichzelf wat gepromoot, vooral haar nieuwe cd, want 'she's running for President'. Daar kan ik wel achter staan. Hier is de (mega-coole) clip van Corporate Cannibal.
Ik heb een paar dagen in the hometown doorgebracht. Aan de zee. Hoogtepunt moet geweest zijn wanneer Onze Vader de nieuwe grill installeerde en er meteen in slaagde de handleiding te grillen. (Ah, dus dat wordt warm als ge dat in het stopcontact steekt?) Ge moet het maar doen. Onze Vader heeft ook een stappenteller gekocht. En niet voor zichzelf. Mooi, toch? 10.000 stappen per dag, dat is het streefdoel. Dus hebben ma en ik elke dag 10.000 stappen gezet op de dijk, bij ons en elders.
Ik word ambetant van veel volk bij elkaar, en nog ambetanter van veel volk dicht bij mij. Een beetje agressief zelfs, soms. En op onze dijk liep er immens veel volk rond de voorbije dagen. Want het strand was niet uitnodigend genoeg, het appartement dat ze huren is ongeveer zo groot als een hondenhok en ze hebben er zo veel voor betaald dat ze ook geen terrasjes meer willen of kunnen doen. Dat leidt tot gezamenlijk gesleffer om de tijd te doden. De kinderen met go-carts de vrije loop laten of met vliegers laten gooien, met zes naast elkaar lopen aan het tempo waarop je mij kernfysica zou kunnen uitleggen, de hond aan de lijn houden maar die lijn dan wel laten uitwaaieren over de hele breedte van de dijk, voor mijn voeten lopen en zonder enige aanleiding stoppen met bewegen ... Ik kàn daar niet tegen.
Ik kijk al uit naar Pukkelpop.
Twee keer ging er een golf van verontwaardiging door mijn lijf toen ik las dat De Standaard een lijst van 'boeken die je gelezen moet hebben' heeft gepubliceerd. Wie heeft hun mening ooit gevraagd? The mere snobbery! Maar ik was nieuwsgierig, dus ik ben toch maar eens gaan kijken op de site. Ik meen toch enige ironie op te merken, en dat stelt me gerust. Als ze zouden beweren dat iedereen eerst en vooral diè boeken moet lezen, zou ik serieus op mijn paard zitten. Want ik lees al even graag de vrolijke detectives van Dennis Lehane als één van die blufboeken.
Om toch ook maar even te bluffen, of net niet, het is maar hoe je het bekijkt: ik heb er 16 uitgelezen. The World Acccording to Garp is nummer 17, maar die is nog niet uit. Vier ervan heb ik niet uitgelezen. Een aantal titels staan op de lijst 'ooit eens als ik veel tijd en goesting heb'. Andere ken ik zelfs niet. Foei, Xaro!
Ik mis wel 1 boek op de elitaire boekenlijst. Wie Omega Minor van Paul Verhaeghen daadwerkelijk uitgelezen krijgt, mag eens tegen mij komen bluffen. Mensen die De Ontdekking van de Hemel een tentoonspreiding van intellectualisme vonden, laten het misschien beter in de kast staan. Denk ik.
Ik wil trouwens nog van deze post gebruik maken om te melden dat een VRT-journaliste vandaag 'een meisje die' gezegd heeft op het scherm en dat dat geweldig op mijn zenuwen werkt. Dat ze studenten Journalistiek eerst maar eens dat soort dingen leren in plaats van de recente literatuurgeschiedenis. Begot!
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
