Dus Sara zou grappig zijn. Omdat het 'erover' is. Uhuh. De seut is een mega-seut (what's up with the beugel, wat is daar nu seutig aan?), de homo is een überjeannet, de slechterik is zowaar Kurt Rogiers. En het hoeft allemaal niet te realistisch te zijn, er mogen vaseline-op-de-lens droombeeldjes en flash-backs in zitten. Ik vind het saai. Toegegeven, het is een ietsiepietsie entertainender dan Emma, waar ik ooit 2 minuten van gezien heb en al in een coma lag.
Een groot schandaal is het, dat heeft werk en dat voelt zich te goed voor de wereld! De geruchtenmolen draait op volle toeren, maar gelukkig zijn de klachten tot bij mij geraakt. Het is waar, al een hele week stil, dat kan niet zijn. Een verhaaltje is aan de orde. Het gaat over de man die ervoor gezorgd heeft dat we vandaag mooi weer hadden en speelt zich af in de wasserette. Het begint aldus:
Ik ben niet langer werkloos! Het begon wel hogen tijd te worden natuurlijk, maar kom, ik heb dat toch maar goed gedaan gisteren. En jullie ook, jullie hebben vast allemaal spierkramp van het heel-hard-aan-Xaro-denken. Niet klagen, dat is goed tegen de rimpels en je hebt er iemand een plezier mee gedaan. Mij, meerbepaald, en daarmee kom je weer een stapje dichter bij je hemel.
Ik heb ergens gelezen of gehoord of op tv gezien dat gezamenlijke meditatie wel degelijk één of ander effect heeft op de wereldvrede of het gat in de ozonlaag. Ik betrek de dingen graag even op mezelf: wie mij welgezind is doet morgen tussen 14u en 16u zijn ogen dicht en denkt kei-hard aan mij. Behalve als je in de wagen zit.
Kijk, nu wou ik hier dus een geweldig leuke en gevatte post neerzetten, waarin ik mijn miserie zou sublimeren tot entertainment en er zo misschien zelf ook weer wat gelukkiger van worden. Want ik ging me vandaag aanmelden, inschrijven, weet ik veel, bij de hulpkas. Om kwart na acht present aan de deur, gewapend met boek en iPod want soms moet je daar héél lang wachten. De vorige keer kon ik alleen maar naar de mensen kijken en luisteren. En daar word je niet vrolijk van.
Omdat ik te gierig ben om zelf een Humo te kopen -binnenkort valt er eindelijk wel dagelijks een krant in onze brievenbus- wacht ik altijd geduldig tot die van mijn ouders beschikbaar is. Twee weken later ben ik nu dus ook helemaal up-to-date, mee, in the know en zo meer. En O JEE, wat lees ik daar nu weer?
'Over 5 jaar zal seks met robots de normaalste zaak van de wereld zijn.', aldus David Levy, 62 jaar en goed in schaken.
En niet alleen seks, nee nee, je programmeert een goed karakter in het ding zodat je er lekker verliefd op kan worden. En dan TROUW je er gewoon mee. Ik werd er een beetje mottig van.
Toegegeven, een tienjarige zal sneller overweg kunnen met het elektronisch cursusmanagementsysteem van d'unief dan ik en ik heb me ook nog nooit aan on-line dating gewaagd wegens te hoogdrempelig voor mij, maar ik heb een blog. Ik heb een iPod. Ik heb drie emailadressen. Ik kan -een beetje- gitaar spelen op het Guitar Hero Playstation-ding van mijn broer. Langzaam bereikt de slak de ark, zegt iemand met een blonde carré me regelmatig. Dan zal het wel waar zijn. Maar deze slak ziet zichzelf toch niet zo snel -en ook niet binnen 20 jaar- een relatie hebben met een gepimpte C-3PO. Ik kan zelfs niet uitleggen waarom ik het zo'n ziek idee vind, maak dat mee.
En toch. De vraag dringt zich aan mij op: ben ik misschien de enige die er zo over denkt? Die mens is 62 en progressiever en breeddenkender dan ik, 26 zijnde. Who's the freak? Him or me?
En verder: vind ik mensen die rubberen wellingtons aandoen om in Knokke rond te wandelen altijd een beetje grappig.
Posts
