Posts tonen met het label werkloosheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label werkloosheid. Alle posts tonen

een zacht ontwaken

Jongeren die overgekwalificeerd zijn, lijken daar in de eerste instantie zelf verantwoordelijk voor te zijn. 'Studeren waar je zin in hebt, is prima, maar je moet ook de consequenties dragen', meent Wilson De Pril van werkgeversorganisatie Agoria.

Dat las ik vanochtend in De Morgen. Ik heb me toch eens in mijn bo'ke verslikt. Ik heb niet alleen maar gestudeerd waar ik zin in had, ik heb me vooral laten leiden door waar ik goed in was. Zoveel was dat niet, ik moest niet kiezen tussen slagerij of fysica. Dus ben ik talen gaan studeren. En wees gerust, Mr. De Pril, ik draag er de consequenties van. Toen ik na drie jaar niet langer onderbetaald wilde zijn, had mijn werkgever een oplossing klaar. Ik ben iets gaan studeren waar ik aanvankelijk goesting noch aanleg voor had. Blij te weten dat het allemaal mijn eigen schuld is. En ook blij te horen dat dat voor u allemaal niet zo nodig hoeft te veranderen, en dat ik voor uw part eeuwig onderbetaald zal blijven als ik in de privésector wil werken.
Gatver, zeg.

een paar stapjes

Ik ben niet langer werkloos! Het begon wel hogen tijd te worden natuurlijk, maar kom, ik heb dat toch maar goed gedaan gisteren. En jullie ook, jullie hebben vast allemaal spierkramp van het heel-hard-aan-Xaro-denken. Niet klagen, dat is goed tegen de rimpels en je hebt er iemand een plezier mee gedaan. Mij, meerbepaald, en daarmee kom je weer een stapje dichter bij je hemel.


Het hulpkasverhaal is intussen ook weer een stapje verder. Gisteren nogmaals om kwart over acht in het bruine lokaal. Een uur gewacht. Tot zover alles zoals gepland. Ik toon mijn C4 aan een jonge dame zonder bril of spraakgebrek. Verrassing. De dame zegt dat ik nog niks krijg. Verrassing! Geen geld voor Xaro. Jammer. De stoute mevrouw die mijn C4 heeft ingevuld, schreef de verkeerde datum erop. Jahaa, zij vond dat ze me nog wat meer kon pesten dus ze betaalt me drie maanden uit maar maakt de RVA -handenwrijvend en gemeen grinnikend- wijs dat ik vier maand uitbetaald heb gekregen. Tadaa! Zei ik al dat ik niet zo van dat soort administratie hield? En toch heb ik nog steeds de immense goedheid om de naam van het kutbedrijf waar ik voor gewerkt heb niet te noemen. Weer een stapje dichter bij mijn eigen hemel.
Ook in Amsterdam zijn er stapjes gezet. Amsterdam is fijn. Alles lekker door elkaar. Aan tafel gezeten met negen mensen van zeven verschillende nationaliteiten en één blonde carré. Lekker gegeten, gedanst op live muziek, een blote madam gezien (die twee euro dus), een mooie foto van James Dean en een hoop goedkope pocketboekjes gekocht op een gigantische rommelmarkt, mooie huizen gezien. Veel mensen, heel veel mensen. Maar de enige die me geërgerd heeft was een stonede Amerikaan die zo hoog grinnikte dat ik dacht dat zijn stembanden gingen springen. Omdat een dame wat geld aan hem wou verdienen. 
Ze zien me daar nog terug. Als ik congé heb, ha!

Kijk, nu wou ik hier dus een geweldig leuke en gevatte post neerzetten, waarin ik mijn miserie zou sublimeren tot entertainment en er zo misschien zelf ook weer wat gelukkiger van worden. Want ik ging me vandaag aanmelden, inschrijven, weet ik veel, bij de hulpkas. Om kwart na acht present aan de deur, gewapend met boek en iPod want soms moet je daar héél lang wachten. De vorige keer kon ik alleen maar naar de mensen kijken en luisteren. En daar word je niet vrolijk van. 

Voornoemde miserie zou er dan in bestaan dat ik na uren wachten te woord zou gestaan zijn door een onwillige vrouw met een dikke bril en een spraakgebrek. Zij zou me 500 verschillende documenten in mijn handen draaien, veel te snel en onduidelijk zeggen door wie ik wat moest laten tekenen en certificeren en waar ik me nog allemaal moest aanmelden en zo meer. En dan zou ik beginnen zweten zijn. Want ik ben niet zo erg goed in papierwerk. Zeker niet als het voornamelijk om cijfer-lettercombinatieformulieren gaat.
Ik zal u deze dolle pret echter moeten onthouden, lieve lezers, want ik stond daar ganz alleine deze morgen. Om tien na acht, jaja. Er zat een gigantisch fietsslot op de deur. Gelukkig kwam er toen een dame zeggen dat het gesloten was op woensdag. Dat de openingsuren veranderd zijn. Dat stond natuurlijk ook in heel grote letters op een papier dat aan de deur hing, maar ik sliep nog een beetje. Dus de zin 'zou je dat dan misschien ook kunnen aanpassen op tinternet?' kwam er pas een uur later uit. 
Onder het motto 'uitgestelde miserie is halve miserie' heb ik dan maar van de prachtige ochtend genoten. Langs het water gefietst, door gevallen herfstbladeren, met de zon in mijn ogen. Naar de winkel geweest. Gemerkt dat zelfs 's morgens de croissants bij de GB niet echt vers smaken. En nu ben ik dus een blij mens. Ik heb toch niet veel nodig. Dat ik dit weekend naar Amsterdam mag, helpt wel. En dat ik maandag een sollicitatiegesprek heb, helpt ook.



Ik ben er achter waarom je bij ontslag net drie maanden uitbetaald krijgt voor je mag/moet gaan doppen. Drie maanden is de tijd dat je tanden meegaan. Dan zit je op je tandvlees. Drie maanden zijn nodig om je klaar te stomen voor den dop. Drie maanden waarin je van 'Hoera, een nieuwe kans, een nieuw begin!' naar een triestig bruin zaaltje voor werklozen wandelt. Over- onder- naast- gekwalificeerd. 
U denkt waarschijnlijk dat ik ietwat gefrustreerd loop, beste lezer? Het is waar. Af en toe overkomt me dat. Je zou voor minder. 
Verder alles prima, hoor. Mijn tanden glijden onder begeleiding van de beugel langzaam maar zeker naar de gewenste positie, de huisdieren maken het goed en ik mag binnenkort alweer naar Amsterdam. En ik vind wel werk. Ik ZAL! Tjakkaa! enzo.

f*** interim

'Ben jij commercieel ingesteld, klantgericht en op zoek naar een job met toekomst in een fijne omgeving? Kom dan zeker eens langs bij F*** interim, en misschien ben jij wel onze nieuwe uitzendconsulente!'
Right!
Ter zetting van een nieuwe stap in mijn werkzoekendenbestaan ben ik gisteren dus effectief eens langsgegaan bij F*** interim. Niet om uitzendconsulente te worden, maar in de hoop uitgezonden te kunnen worden. Ijdele hoop uiteraard, 'met mijn profiel...'. De commercieel ingestelde, klantgerichte uitzendconsulente met toekomstperspectief en turkooize oogschaduw aan is jonger dan ik en ziet er hoegenaamd niet geïnteresseerd uit. Ik heb dan ook nogal 'een moeilijk profiel'. Ik herbeleef een tragikomisch interim-moment van een jaar of drie geleden. Ik had er uit moeten leren: Germaanse Talen: dus dat is dan... Frans? Ja? - Nee!

Dus, ze houdt me daar een uur om een voorgevormd cv in te vullen terwijl ik er zelf eentje bij had. Ze kijkt er vluchtig naar, hoopt intussen dat haar mama vanavond vleesbrood klaarmaakt, concludeert dat ik geen 'administratief bediende' of 'commercieel medewerker binnendienst' kan worden en adviseert me om vooral de website in de gaten te houden. Professioneel advies. 

Dit klinkt als het geweeklaag van een gefrustreerde werkloze met een overmaats ego. Is het ook, natuurlijk. Maar het is niet overdreven.


 

Copyright 2006| Blogger Templates by GeckoandFly modified and converted to Blogger Beta by Blogcrowds.
No part of the content or the blog may be reproduced without prior written permission.