U mag het weten, ik behoor tot de groep mensen die het niet zo voor Björk hebben. Hier zie je waarom. Ik zou er meer uitleg bij kunnen geven, maar ziet, de in grappigheid alleen door Jennifer Saunders overtroffen Dawn French illustreert mijn idee perfect. We zouden goede vriendinnen kunnen worden, wij. Kijkt en lacht.
'Xaro was vanmorgen afwezig wegens familiale omstandigheden.' Dat briefje heb ik verschillende maandagmiddagen met een naïeve glimlach onder de neus van een bedenkelijk fronsende schoolmeester geschoven.
Dus Sara zou grappig zijn. Omdat het 'erover' is. Uhuh. De seut is een mega-seut (what's up with the beugel, wat is daar nu seutig aan?), de homo is een überjeannet, de slechterik is zowaar Kurt Rogiers. En het hoeft allemaal niet te realistisch te zijn, er mogen vaseline-op-de-lens droombeeldjes en flash-backs in zitten. Ik vind het saai. Toegegeven, het is een ietsiepietsie entertainender dan Emma, waar ik ooit 2 minuten van gezien heb en al in een coma lag.
Een groot schandaal is het, dat heeft werk en dat voelt zich te goed voor de wereld! De geruchtenmolen draait op volle toeren, maar gelukkig zijn de klachten tot bij mij geraakt. Het is waar, al een hele week stil, dat kan niet zijn. Een verhaaltje is aan de orde. Het gaat over de man die ervoor gezorgd heeft dat we vandaag mooi weer hadden en speelt zich af in de wasserette. Het begint aldus:
Ik ben niet langer werkloos! Het begon wel hogen tijd te worden natuurlijk, maar kom, ik heb dat toch maar goed gedaan gisteren. En jullie ook, jullie hebben vast allemaal spierkramp van het heel-hard-aan-Xaro-denken. Niet klagen, dat is goed tegen de rimpels en je hebt er iemand een plezier mee gedaan. Mij, meerbepaald, en daarmee kom je weer een stapje dichter bij je hemel.
Ik heb ergens gelezen of gehoord of op tv gezien dat gezamenlijke meditatie wel degelijk één of ander effect heeft op de wereldvrede of het gat in de ozonlaag. Ik betrek de dingen graag even op mezelf: wie mij welgezind is doet morgen tussen 14u en 16u zijn ogen dicht en denkt kei-hard aan mij. Behalve als je in de wagen zit.
Kijk, nu wou ik hier dus een geweldig leuke en gevatte post neerzetten, waarin ik mijn miserie zou sublimeren tot entertainment en er zo misschien zelf ook weer wat gelukkiger van worden. Want ik ging me vandaag aanmelden, inschrijven, weet ik veel, bij de hulpkas. Om kwart na acht present aan de deur, gewapend met boek en iPod want soms moet je daar héél lang wachten. De vorige keer kon ik alleen maar naar de mensen kijken en luisteren. En daar word je niet vrolijk van.
Posts
